بیزیم اؤیکو 28. (یئکه بیر داش/ شریف مردی)

مین بیر گئجه: آشاغیداکی اؤیکو بیرینجی دؤنه اولاراق، "مین بیر گئجه"ـ­دن یاییملانیر. سایین شریف مردی­ـنین ال­لرینه ساغلیق دئیه­رک، اونون سون حیکایه­سینی بیرلیکده اوخویوروق.

***

یئکه بیر داش کیمی

 

شریف مردی

 

1

هاوا ترتمیز تورپاق اییسی وئریردی. یاغیش دونن گئجه یاغمیشدی بلکه ده. ائرته­دن دوروب، گون­چیخان ماجالی بوردایدی. یولا دوشدو بالتا الینده. اونا گووه­نه­جک شئی یالنیز بالتاسی ایدی. یورغونلوغونو آلیردی اونون ایتی اوجونه باخاندا. بالتانین تییه­سینه توپوروب الییله اونو اوخشادی. قاش­لارینی آتدی بیر ایکی دفعه. بالتانی گونشه ساری توتوب باخدی. گؤزلری پاریلدادی. الینی یانینا چکیب، یورومه­یه باشلادی. اونو برک برک الینده ساخلایاندا آددیمینی دا برک آتیردی.

بیر کیلومئتیرلیک یول وار ایدی آغاجلیغا. اوزاقدان گؤروکوردوسه ده، ایچی قاپ قارانلیق ایدی آنجاق. تاخما شام­لارا بنزه­ییردیلر. بیر بیرینه دولاشیق اوزون اوزون اوت­لارین آراسیندان کئچیب، بالتانی قاباغینا، یان­یؤره­سینه وورا وورا یول آچیردی اؤزونه. ایمکانی اولان هر بیر یئرده بیتمیشدیلر اوت­لار؛ داش­لارین اوستونده، آلتیندا. دیزلَرینه­جن ایسلانمیشدی شالواری. ایکی یئرده تمئشک کول­لارینا توشلاندی. بیر بیرینه پیرتلاشمیش تیکانلی بوداق­لار، آلینماز بیر قالا کیمی کسمیشدی اؤنونو. هره­سینه بیر بالتا یاتیردیب، بری یاندان کئچدی. بیر یول قولونو جیزمیشدی دیرسه­یه­جن بو تمئشک­لر. اوتوردو. شالوارینا ایلیشدییی بیر توپا تیکانی آییردی اؤرزوندن.  اوت­لارین اوستونه دیرماشان قورداق­لار یئل اسدیک­جه داها دا کئیف ائله­ییردیلر اونون گؤزونده. دوروب، اوزون اوزادی باخدی. هردن ایسه بارماغییلا بیر چیرتما ووروب گؤیه توللاییردی بیرینی. قورداغین گؤیده فیرلانماسینا دالیب، تمیز هاوادان درین درین نفس آلاراق، یولونو داوام ائتدی. یوموشاجیق تورپاق باشماق­لارینا یاپیشسا دا، قوپوردو اؤز اؤزونه آنجاق. هردن­سه بالتانین یانییلا تورپاغی قوپاریردی آیاق­قابیسیندان...

 

اؤیکوجوک 13.

پيس پيس دوشونجه‌لر

مايك فيليپس

چئویرنی: رضا کاظمی

  

 ـ «اونو بتَر ووردون "زاك"! دوز زيپادين قابيرغالاری­نین آراسینا. بوراسيني ياخشي گلدين»، "بابي" بونو دئييب قاندال­لارین سيخينتي‌سينا گؤره اينيلده‌دي.

ديزلري دمير داراق‌لارينا ياپيشميش "زاك"، ـ «نه دئييرسن؟ من اونو ووردوم؟! من سنين قاباغيني آلماغا چاليشيرديم اوغول!» دئيه خورتولداندی.

ـ «نه ایش گؤروردون؟! ... سن کثافت یالانچی­نین بیری­سن!»

افسر ماشين گوزگوسونه باخيب ـ «هئي‌! او دالدا كيمنن دانيشيرسان؟»، دئدي.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دوشونجه: فکر و اندیشه/ قاندال: دستبند/ اینیلده­مک: ناله کردن/ دمیر داراق­لاری: میله­های آهنی/ گوزگو: آینه/

 

تنقید 17. پیروزی بر زمان/ حسن فیضی

مین بیر گئجه: حسن فیضی (اردبیل، 1356). اؤیکو یازیر، بونونلا یاناشی ژورنالیست کیمی ده چالیشماقدادیر. وحید علیرضایی­نین امه­یی ایله ایشیق اوزو گؤرموش "قد آغوش من" باشلیقلی اؤیکو توپلوسوندا، اوچ یازیچییلا بیرگه حیکایه­لری یاییملانمیش­دیر. اؤز دئدییینه گؤره، یاخین گله­جکده ده "مرغ چاشت" آدلی رومانی چاپ اولاجاق­دیر. آشاغیداکی تنقید، اردبیلدن یاییملانان "فروغ آذربایجان" قزئتی­نین یوز اللی آلتینجی سایی­سیندا، "لاپ او اوزاق­لاردا" حیکایه توپلوسونا اختیصاص وئریلمیش اؤزل بیر صحیفه­ده چاپ اولموش­دور. گئتدیکجه، باشقا تنقیدلر ده، بورادان مین بیر گئجه اوخوجولارینا تقدیم اولوناجاق­دیر.    

***

پیروزی بر زمان

(کتاب «لاپ او اوزاق­لاردا»، در نمایی نزدیک)

حسن فیضی

 

"... کیشی الینی بئلینه آتمیش، اوتاغین ائنینی اوزونونو آددیملاییردی. هردن دیوار قارشیسیندا دوروب اؤز شکیلینه باخیردی. چییین­لرینده ایکی قوببا ایشیلداییردی، بیغی گولوردو."

جملات فوق از تک داستانی به نام «او ایت بیزه باخیردی/ آن سگ ما را نگاه می­کرد» انتخاب شده است. در این داستان و نه داستان دیگر از کتاب «لاپ او اوزاق­لاردا»، «رضا کاظمی» به فرازی قابل تامل از کار هنری خویش دست یافته است، چرا که در این داستان­ها پرداخت رویدادی منفرد یا خویشتن­نگری شخصیتی منفرد او را مجاز می­دارد تا معنا و مفهوم زندگی یک انسان را که اغلب در نومیدی محضی غوطه­ور است، روشن و آشکار گرداند.

دنیای نویسنده­ی «لاپ او اوزاق­لاردا» در بغایت سادگی، بگونه­ای بیگانه با ماست. دست­کم از جنبه­ی درونی چنین است، هرچند که نویسنده در اندرون تنهایی خویش گرفتار همان ترس­ها و رنج­های تکان­دهنده­ای است که بدون در نظر گرفتن هیچ­گونه محدودیت فرهنگی­ای، قلب همه­ی انسان­ها را در همه­ی مکان­ها و زمان­ها به تپش وامی­دارد. فضای داستان­ها اغلب گنگ است، جهانی علیل که گویی به آن­سوی مدارهای زمان و مکان پرتاب شده است. شور و احساس­های سرکش و خام، همچنین انزوا و مرگ چونان پدیده­ای آشکار و روشن در برابر ابهام و تیرگی زندگانی­های سوگناک شخصیت­های داستان­ها قد علم می­کند...