بیزیم اؤیکو 23. (مینیش، عادل قلی ـپور)
***
مينيش
عادل قلیپور
بو، آتا مینمهییمین ایکینجی دؤنهسی ایدی. عسگر آتین نوخداسینی یاپیشیب قاباقدا گئدیر. رجب، عسگرین الیندن آلدیغی چیبیغی گؤیده تؤولاییب هردن ده آتین باشینا وورور. اوشاقلار یاری سوسوب، یاری ایسه هایباغیر سالاراق، آتین، منیم و عسگرین یانیؤرهسینه فیرلانیرلار. داها قورخو اورهییمدن تؤکولوب. من رجبله قوجاقلاشیب اؤپوشنده، اوشاقلار بیزه گولدولر. عسگر چیبیقلا بوینومون دالینا چکدي : «ساری بالا! خوش گلیبسن.»
بوینوم گیزیلدهدی، گؤزلریم ایسه دولدو. آغلاماقدان قالدیم. او تایدان، بیری ـ «اؤپوشمخ بؤوکلرین ایشیدی» دئدی.
رجب بیر منه باخدی، بیر ده یئره. مسجیدین دالیندان یوغون بیر اوغلان چیخجاق، عسگر باغيردي:
ـ «بَه هارداسان کوپبوش!»
اوغلانلارین بیری رجبـه دؤنوب ـ «گلیرسن؟» دئیه سوروشدو.
رجب منه باخیب ـ «یوخ حجت! قوناغیمیز وار» دئدی.
حجت ایرهلی گلدی:
ـ «قوناغوزی گتی چیلینگآغاج اؤیرشسین.»
رجب ـ «گلیرسن؟» دئیه مندن سوروشدو.
قاش آتديم: «یوخ». حجت الیمدن یاپیشیب چکدی. یئریمدن دَبَرمهدیم. حجت دایانیب آیاقدان باشا منی سوزَندن سونرا، یاواشجا ـ «ماشالـللا قوناغوز زورريدي رجب!»، دئییب الیمی بوراخدی: ـ «گلون، يامان کئفی وار! هر ايش گؤريیوخ، هر نه اوينيیوخ. چيلينگآغاج، قووالادي، گيزلينپاچ ، گؤ-سالك-مينديللي ...»
دوشدو یولا. منله رجب ده دالیسییجا. رجب قولاغيما پيچيللادي: ـ «ايندي بيردان اوراجان دانيشاجاخ.»
کندین داغینا ساری گئدیردیک. رجب قاباقلار ـ «اورانین آدی قیسیر داغیدی» دئمیشدی منه.
او گونون آخشاماوستوسو ایدی، قیسیر داغینین اَتهیینده. عسگر هامینی ییخاندان سونرا، قیرساققیز اولوب ـ «سننن ده گولهشهجيیم» دئدی.
رجب دوردو آياقا:
ـ «یوخ، اولماز!»
عسگر ایرهلی گلیب سینهسینی قاباغا وئرهرک، آلنینی سؤیکهدی بورنوما:
ـ «شهردن گلیب بوردا قودوغلانما!»
رجب بيردن باغيردي:
ـ «قارا یئتیم! بیزیم قوناخنان ایشون اولماسونآ!»
عسگرین کئچل باشی گون شاخاندا دا، ایشیلدامیردی. قارا اوزونون سول طرفینده، گؤزونه یاخین بیتمیش بیر جیزیق وار ایدی. رجب قولاغیما ـ «آغاسی تپیکنن ويريب» دئیه پیچیلدامیشدی. بونو، داها، هامی بیلیردی.
عسگر الینی آتدی یاخاما. اوشاقلارین بیری قیشقیردی:
ـ «الدن قوی!»
عسگر دؤندو سسه طرف. حجت ال آغاجینی ایکی اللی گؤیده ساخلامیشدی. عسگر یاخامی بوراخیب حجتـه ـ «بونو دا گرَک ییخام» دئدی.
ـ «بئلهسینه اولماز، گلون مَرجلهشَخ.»
منیم رنگیم آتدی. رجب یاواشجا ـ «گولشه بیلرسن» دئیه مندن سوروشدو.
دینَر دینمز باشیملا ـ «هه!» دئدیم.
ـ «ندن مرج ائلئیسن؟»، عسگر دئدی.
حجت بیر آز فیکیرلشیب عسگره دونوخدو :
ـ «مینیشدن!»
هامی باخدی حجتـه. عسگر دیلینین اوجوندا توک قالار سایاغی توپوردو:
ـ «مینیشدن؟!»
ـ «هه! سنی ییخسا، بوردان کنده کیمی آتووا میندیریب آتین نوخداسین چکهجهخسَن.»
عسگر گولومسهییب:
ـ «بهیَم سیزون آتوز دا وار؟»
حجت منه باخدی:
ـ «من تاپارام... اولماز، اونون آتی من!»
عسگر دونوب قالدی. دوستلاریندان بیری گيردي اورتاميزا:
ـ «یاخچی، گولهشون گؤرَخ!»
ـ «بويون یوخ! گلن سئری گلنده آتووي دا گتیرهرسن.»
بو گون میندیییم آت، پالانلی - نوخدالی، قیسیر داغین اَتهیینده کیشنهییردی. حجت ووردو كورهييمه:
ـ «عسگرین آتیدي. ییخ، بوردان کنده کیمی مین!»
[ به عنوان شهروندی ایرانی که ادبیات تنها دلمشغولیش میباشد، همواره به این جمله کافکا اندیشیده ام که روزی گفته بود: "من فقط ادبیاتم!..." در قالب یک وبلاگ آنهم در حوزه ادبیات داستانی، "مین بیر گئجه" پیش روی شماست. ]