مین بیر گئجه: ژورنالیست، یازیچی و شاعیر کیمی چالیشان وحید علیرضایی (اردبیل، 1355)، الکتروتکنیکـده لیسانسی، ایسلام تاریخینده ایسه یوکسک­لیسانسی وار. تحکییه ادبیاتینا گلدیکده، اؤیکو قولوندا «قد آغوش من» و «ماندانا یک فرشته بود»، ها بئله رومان قولوندا «گستاخ» باشلیقلی کیتاب­لارین یازیچیسی­دیر. «جلال آل احمد»ـین یاشاییشینی دا رومان کیمی یئنی­یئتمه­لر اوچون ایشله­میش­دیر. "هنری حوزه­سی"ـیله "محقق" بیلیم­یوردوندا اؤیکویله ایلگیلی کیلاس­لاری اولموش بو یازیچی­نین آشاغیداکی تنقیدی، بوندان قاباق اردبیلدن یاییملانان "فروغ آذربایجان" قزئتنی­نین یوز اللی آلتینجی ساییسیندا چاپ اولموش­دور.

(بو یازییلا یاناشی، «لاپ او اوزاق­لاردا» کیتابینا گؤره یازیلمیش او بیری تنقیدلری ده، بو وئبلاقین "تنقید" بؤلوموندن الده ائتمک اولار.)

***

کمی نزدیک­تر

 

(نگاهی به مجموعه داستان «لاپ او اوزاق­لاردا»)

وحید علیرضایی

 

حتا اگر به بهترین داستان این مجموعه یعنی «هاف، هاف، هاف» هم دقیق شویم، نمی­توانیم این احساس اخلاق­گرایانه را که در ساختار اجتماعی و ادبی ما رخنه کرده است را نادیده بگیریم. آنجا که بحث خصایل ضد اخلاقی بشری از ذهن نویسنده داستان بیرون می­ریزد. «رضا کاظمی» در نگاهش به بازماندگان پس از مرگ، نگاه قاضی­گونه خود را با داستان کوتاهی از «بوکوفسکی» که در همین مورد است می تواند مقایسه کند. بحث بر سر بهتر یا بدتر بودن اثر نیست، بلکه بحث بر سر این است که چرا فقط یک نگاه. نگاهی که حتا در داستان سمبولیک «هؤرولموش خاطیره لر، من و آتام» که می خواهد مفهوم مرگ را به مفاهیم مقدسی چون شهادت متصل کند و ...